Schuldgevoel

Schuldgevoel;  ik kamp er vaak mee. Heeft een gescheiden ouder er meer last van dan een ouder die wel in het ideale plaatje zit; ouders en kind(eren) in één huis? Heel zwart-wit gezien natuurlijk. Elk huis heeft zijn eigen verhaal. Ik kamp vaak met dit gevoel. Gevoel is het en niet mijn logische verstand. Mijn exman en ik hebben co-ouderschap. Dit co-ouderschap, wat zo mooi leek op papier, is in de praktijk vooral een heen-en-weer gesleep met ons zoontje van 4 jaar oud. Op maandag en dinsdag is hij bij mij en dinsdagavond breng ik hem naar zijn vader toe. Waarop hij op donderdagavond weer bij mij komt. De weekenden is hij om-en-om bij mij of bij zijn vader. We hebben hiervoor gekozen, omdat het voor ons werk de beste oplossing was en we dan ook geen oppas nodig hadden. Dat is een groot voordeel van deze regeling; onze zoon is altijd bij zijn vader of zijn moeder. En dat is wel een ideaal van mij, dat de ouders zelf de opvoeders zijn in plaats van een kinderdagverblijf of voor-/naschoolse opvang. Nou was mijn ideaal ook om voor altijd bij mijn man te blijven, maar helaas bestaat er niet zoiets als de ideale wereld. Je doet je best. Vanaf november 2010 hebben we deze regeling, dat is ook het moment waarop ik een eigen huis kreeg. In het begin heeft onze zoon er behoorlijk last van gehad. Verwarring alom, last van tics. En dan denk je: “wat heb ik je toch aangedaan? Je uit je vertrouwde omgeving gehaald, datgene wat je altijd kende als kind. Ik, die er altijd voor je was.” Maar ook heb ik mijn zoon zien opbloeien. Sinds we uit elkaar waren, opende hij zich meer, werd uitbundiger, niet langer zo afwachtend en maakte snel vriendjes op zijn nieuwe school. Ook hij heeft last gehad van de maandenlange spanningen die tussen mijn ex-man en mij speelden. Als ik zie hoe mooi hij zich nu vormt als mens, ben ik echt trots. En weet ik ook dat dit de juiste beslissing is geweest; hem nu verder te laten opgroeien bij een vader en moeder die beiden gelukkig zijn, maar dan wel apart van elkaar. Toch blijft het schuldgevoel.. Dat hij nu moet opgroeien in twee huizen. Zal hij een hechtingsprobleem ontwikkelen? Heeft hij wel een echt thuis? Kun je twee ‘thuizen’ hebben…? Is dat mogelijk? Ik weet het niet. Mijn ouders zijn nu nog steeds getrouwd en wonen ook nog in het huis waar ik ben opgegroeid. Nog steeds is dat mijn thuis. Ontneem ik mijn kind nu een thuis door hem dat niet te kunnen geven? Zal deze periode diepe sporen achterlaten op diegene die hij later wordt..? En zoja, wie is dan de schuldige hiervoor? Ik… Mijn ex-man. Ik vind als ouder de verantwoordelijkheid om je kind door het leven te leiden erg groot. Ik ben me daar zeer bewust van en dat is een goed ding, denk ik. Wat ik al zei: het is niet de ideale wereld en we leven niet standaard lang en gelukkig. En alleen de tijd zal het leren hoe goed het opvoeden precies lukte evenals het bieden van een veilige thuishaven. Maar ik volg mijn gevoel en doe mijn uiterste best. En daarmee moet een heel eind te komen zijn.

Geschreven door: Pietstra