Kleinkinderenfeuilleton (deel 6)
“Je kunt het het best vergelijken met een sollicitatieprocedure, maar wel eentje die zes jaar duurt”, vertelt Micky als we herinneringen over de adoptieprocedure ophalen. “Heus, we hadden ons wel voorbereid, maar dat het zo’n ambtelijke molen zou worden, met zo veel papierwerk, zo veel testen en zo veel betutteling… Wat ik het ergste vond? Dat de betrokken instanties als het ware in je peroonlijke leven infaltreren. En daardoor een soort macht over je krijgen.”
In de talloze gesprekken keer op keer bewijzen hoe graag je kinderen wilt, hoe je relatie is, of je lichamelijk en geestelijk gezond bent, genoeg verdient, of je huis groot genoeg is… Testen, testen en nog eens testen. Ook wij moesten ons aandeel leveren. Wat is onze achtergrond? Waren wij het er mee eens? Waarom dachten wij dat ze het aan zouden kunnen? En die keer dat Menno van de Raad van Kinderbescherming vroeg: “Hoe ga jij dat doen Micky? Jij die 60/70 uur per week werkt?” Waarop mijn pittige dochter gevat antwoordde: “Ik heb ze toch nog niet?”
Niet alles was alleen maar vervelend. Zo waren er bijvoorbeeld verschillende (weliswaar verplichte) cursussen. Daar werden voorlichtingsfilmpjes getoond en vertelden ervaringsdeskundigen hoe het met hún kindertjes was gegaan. Ik herinner me dat Micky een keer vertelde dat je je moest realiseren dat je kindje (of kindjes, ze hadden aangegeven er drie te willen adopteren) gewend waren in een kindertehuis te leven en te slapen. Veel lawaai dus. Je kinderkamer die je met veel zorg en liefde hebt ingericht is dan beangstigend stil en bedreigend.
En dan, als aan alle formaliteiten is voldaan emigreren Micky en Peter naar Curacao. ”Wij denken dat het beter is om eerst een hecht gezin te worden, voordat we de hele familie en onze vrienden hun rol laten spelen. Bovendien is de overgang van Brazilie naar Curacao minder heftig (warmer, minder hectisch) dan naar Nederland.” Hoe ik dat vond? Eh nou, ik had er alle begrip voor… en daar laat ik het liever bij.
Het najaar van 2005. Het is zover. Telefoontje, er is een dossier van drie kinderen uit één gezin. Maar de oudste, een meisje, is negen. ”Denk daar goed over na. Want dat is wel pittig.” We praten er over, maar meer voor de vorm. Want het veranderde niets aan het antwoord: Ja. Dan alles in een stroomversnelling. Micky vertrekt naar Brazilie om een 6-weekse stoomcursus Portugees te volgen. Bovendien zit ze dan dicht bij het vuur. Dat denkt ze… Als het moment bijna daar is, blijkt er nog één belangrijke stempel niet aanwezig. Kan dat in Sao Paulo of in Rio de Janeiro? Nee mevrouw, dat kan alleen bij het Braziliaans consulaat in Nederland. En hup en of het niets kost, daar gaat ze weer. Retourtje Nederland. Dan bij het consulaat gaat het toch nog bijna mis. ‘t Is lunchtijd en de man aan de balie heeft er duidelijk geen zin in. Maar daar houdt mijn dochter geen rekening mee. Furieus duikt ze er in en het gaat van dik hout met planken. Met succes. Diezelfde avond weer terug naar Brazilie. Mét het gewenste stempel. “Mam, ik word moeder,” belt ze me op weg naar Schiphol…
Kerst 2005. Emoties spatten alle kanten op. Eva heeft voor de tweede keer een miskraam. Caroline is zes maanden zwanger. Peter is even in Nederland (zaken) terwijl Micky alleen in Brazilie is. Ze belt. Eindelijk, ze heeft foto’s. En namen en andere bijzonderheden. Peter vertrekt naar Brazilie. Over twee weken krijgen ze de papieren. Over twee weken worden ze pappa en mamma. Over twee weken word ik oma.
*Verhaal is echt. Namen zijn verzonnen (op verzoek van de kinderen).
