Als ouder van een pasgeboren baby leef je van hoogtepunt naar hoogtepunt; eerste huiltje, eerste lachje, eerste woordje, eerste tandje, eerste hapje, eerste stapje. Dat gaat in redelijk rap tempo. Dan, in vertraagde mate, zet zich dat in de peuter- en kleutertijd nog even voort: voor het eerst naar school, voor het eerst naar de kapper, voor het eerst los fietsen… Als het kind ouder wordt, lijkt het of de mijlpalen steeds verder uit elkaar komen te liggen. Of is er wellicht minder aandacht voor? Kom je als ouder misschien wat bij zinnen? Ik bedoel, je kan niet als een dwaas blíjven juichen en fotograferen bij alles wat je kind doet nietwaar? Niet eindeloos alles bijhouden en vastleggen.
Een vriend die in tegenstelling tot ons al wat verder in de gezinstijdslijn zit, vertelde mij dat er hoe dan ook nog een paar grote mijlpalen in het verschiet liggen. Niet eens zozeer voor je kind een mijlpaal als wel voor de vrijheid van jou, als ouder. Onvergetelijke momenten, zo zei hij, zijn bijvoorbeeld de momenten dat je kind zijn of haar eigen sleutel krijgt. Immers wat een vrijheid krijg je als ouder terug als je niet meer per definitie thuis hoeft te zijn om je kind op te wachten. En wat te denken van het moment dat het kind zijn of haar rijbewijs haalt en je ze na een dineetje kan bellen om je even op te halen. Dan kun je weer drinken als je uit eten gaat.
Ik moest even lachen want drinken doe ik sowieso nauwelijks en mijn kinderen zitten dermate ver op school dat dat hoe dan ook nog wel even halen en brengen blijft. Waarom dan een sleutel? Voor als ze buiten spelen? de hond uitlaten? Er is toch altijd iemand thuis. En de keukendeur is als ik in de buurt bezig ben gewoon open. En zo’n eigen sleutel, wat is daar eigenlijk een goede leeftijd voor? Ik besloot dat in ieder geval nog even te laten.
Maar dan ineens begint mijn dochter er zelf over: “Ik ben tien mam en iedereen heeft allang een eigen sleutel voor als ze zelf naar huis gaan omdat hun ouders werken.” Ik had geen idee dat het voor haar een issue was maar beloofde dat ze zo gauw mogelijk een setje zou krijgen. Ik wilde geen tuttige moeder zijn en haar ook echt die verantwoordelijkheid wel geven, al blijf ik erbij dat ze hem niet echt nodig had gezien de afstand van school. Van Sinterklaas kreeg ze dus een prachtige sleutelhanger met daarbij een gedicht dat haar op het hart drukte de sleutel zorgvuldig te bewaren en niet te laten slingeren.
Supertrots is ze op haar sleutel en de eerste dagen wordt hij eindeloos getoond en gebruikt. Maar naar mate de tijd vordert zie ik ‘m toch opduiken op andere plaatsen dan de vaste plek. En af en toe spreek ik mijn ergernis uit over dit nonchalante gedrag. Er is maar één plek voor de sleutel en dat is niet op het aanrecht, op het kastje in de hal en zeker niet in haar broekzak waar ik ‘m vind als ik de broek bijna in de wasmachine stop. “Het is geen speelgoed,” hoe vaak moet ik dat nog herhalen.
Gisteren deden we gezellig samen boodschappen. Thuisgekomen wil ik de deur opendoen. Ik rommel wat in mijn tas, haal hem leeg terwijl zij zoveel mogelijk spullen even vasthoudt. Binnenstebuiten die tas, maar geen sleutel. En niemand thuis! Daar staan we dan. Voor een dichte deur. Totdat mijn dochter ineens uit haar broekzak haar eigen huissleutel opvist. Met een licht triomfantelijke glimlach doet ze de deur open. En daar op het kastje in de hal ligt mijn vergeten sleutelbos. Mijn dochter kan het niet laten; ze pakt de bos, maar voordat ik ‘m wil pakken houdt ze hem nog even vast en zegt: “Alsjeblieft mam, zuinig op zijn hoor, het is geen speelgoed.”
En als ik haar nog iewat beteuterd aankijk, pakt zij haar mobieltje en maakt een foto. “Sorry mam maar dat gezicht van je, dat moest ik even vastleggen !”
{ 1 trackback }