Met verdriet kijk ik naar mijn dochter die worstelt met het feit dat ze mijn dochter is. Niet omdat ik het niet goed zou doen – althans op dit moment – maar misschien wel omdat ik het juist wél goed doe. Want mijn lieve, dappere dochter van 24 die uit een andere buik is gekomen dan de mijne, worstelt. Ze vecht met het feit dat haar buikmoeder in Hongarije heeft ontdekt dat het afstaan van een kind aan de Nederlandse maatschappij onmiskenbaar voordelen kan hebben.
Niet zozeer omdat er dan een vakantie adresje zou zijn. Zo’n moeder heeft mijn dochter niet en bovendien moet ze dan een heel andere drempel overstappen; haar buikmoeder is eenzigeunervrouw. Dáár schaamt mijn dochter zich gelukkig niet voor, ze is zelf ook trots op haar zigeunerafkomst ook al zorgt dat bruisende bloed af en toe voor situaties waarin de nooduitgang ver weg lijkt. Nee, het is meer de grote kloof tussen dáár en hier die het uiterlijk verschil tussen moeder en kind zo groot maken dat mijn dochter het lastig vindt om daar voor zichzelf acceptatie in te vinden.
Eenrichtingsverkeer
Haar gevecht van nu is van heel andere aard. Vanuit het diepst van haar warme, liefhebbende hart probeert ze haar oorspronkelijke thuis bij te staan met een financiële bijdrage die soms zelfs ten koste gaat van haar zelf. Ze hebben immers niets, ze hebben honger en over honger hoef je mijn dochter niets te vertellen. Dat knagende, ziekmakende gevoel zal ze nooit meer vergeten. Ook al laat ze tegenwoordig wat vaker de snoepjes staan en eet ze een zakje patat maar voor de helft op. Voor het argument honger zwicht ze dan ook telkens weer. Ook al zijn dát de enige berichtjes die ze krijgt. Er is nooit een verjaardagsbrief, geen kerstkaart of een lief telefoontje.
Als haar mobieltje gaat is het Hongarije met de vraag of ze even terugbelt. Of ze even geld overmaakt, of ze nog een keer geld overmaakt, waarom ze niet méér geld heeft overgemaakt, of ze even werk wil regelen, wanneer er weer geld komt. Het is een niet aflatende lijst van steeds hetzelfde waarbij haar buikmoeder op de achtergrond roept dat ze haar niet hoeft te spreken want ze heeft vorige keer zo weinig geld gestuurd…
Groeien
Ik kijk naar mijn dochter en met alle liefde die ik voor haar heb, weet ik dat ik machteloos sta. Nooit heb ik ook maar één woord gezegd om haar los te weken. Nooit kwaad gesproken over de vrouw die haar op de wereld zette. Altijd is hier in huis voorzichtig maar wel eerlijk over de nuchtere feiten gesproken. Zaken tegen elkaar afgewogen en haar zichtbaar gemaakt wat wél en wat niet eerlijk is. En nu is de maat vol. Boos riep ze deze week dat ze geen wandelende pinautomaat is. Dat ze hier meer liefdevolle familie heeft dan daar. Dat ze zo niet verder komt in haar eigen leven, niet kan sparen voor een eigen huis, een gezinnetje…
Zelfs niet meer huilen
Deze week gebeurde waar wij al heel lang bang voor waren. De berichten over honger, geen geld blijken niet te kloppen. Er is weliswaar geen overvloed, maar er is wel een uitkering. Er is wel eten ook al zouden wij er misschien ons neus voor ophalen. En toen klapte mijn lieve dochter in. Gehuild heeft ze, gehuild tot ze geen tranen meer had en zelfs niet meer wilde huilden. Even helemaal niet meer wilde eten, slapen of praten. Want tot in het diepst van die warme, zo liefdevolle ziel van haar is ze gekrenkt en beschadigd. Met als gevolg dat ze nu alle banden wil doorsnijden en als moeder weet ik dat ze dat meent, maar dat het zo niet werkt.
Ik kijk naar haar, neem haar in mijn armen en knuffel haar tot ze mijn ongezegde boodschap begrijpt. Er zijn gelukkig moeders op wie je wel kunt vertrouwen en die van je houden en dat ook durven laten zien. Moeders die het zo verdrietig vinden dat niet alle moeders dat kunnen. Dat zou zo veel fijner zijn voor hen zelf en hun kinderen.
Lieve dochter, ik hou van jou en bewonder de kracht waarmee je vecht. Jij komt er wel.
{ 10 comments… read them below or add one }
Ha Tonny, ontroerd ben ik. Ontroerd om te lezen over de andere kant van de adoptie, waarvan ik zeker weet dat dat ook bij onze kleinkinderen op de loer ligt. Wat een worstelpartij voor je dochter. Hoe er mee om te gaan. Ook voor jou. Ik blijf je volgen. Sterkte. hartelijke groet, Carla
Dank je wel Carla, je bedenkt dit soort dingen inderdaad niet en je voelt je behoorlijk machteloos. Eerlijkheid is de enige optie naar mijn mening en het volwassen worden van mijn dochter moet in de tijd de rest doen.
Tonny,
een ronduit briljante weblog!
Ongelooflijk mooi ‘getroffen’…
Als er prijzen te winnen vallen draag ik deze met heel veel plezier voor.
Gerard
dank je wel, dat is een groot compliment waar ik blij mee ben.
Lieve Tonny,
zo herkenbaar… mijn schoonzoon komt uit Benin en ook hij zwicht vaak voor de druk van de familie. Het gaat altijd over geld, nooit over liefde. Maar kun je het die mensen kwalijk nemen? Voor hen zijn wij witnekken met een geldboom in de tuin, zelfs als het hun bloedeigen kinderen betreft. Die zijn immers de dans van armoede ontsprongen en dus ook wit. Toch heeft je dochter gelijk, wil zij verder komen hier in Nederland dan moet en mag ze zichzelf niet weggeven. Haar kinderen moeten immers hier opgroeien!
Wow Tonny, wederom een prachtig verhaal. Wel erg ellendig dat ze dit mee moet maken. Sterkte voor jullie beiden.
Liefs,
Joyce
Het is fijn de commentaren te lezen maar wat nog veel belangrijker is: mijn dochter vindt het fijn ze te lezen. Het sterkt haar in het proces waar ze nu doorheen moet en die opsteker kan ze wel gebruiken. Dank dus voor de reacties.
Lieve Tonny en dochter
,
Wat leef ik met jullie mee. Mijn man krijgt ook alleen maar vragen uit zijn vaderland. Nooit eens een belletje alleen om hoe het gaat. De laatste keer dat we er waren kreeg hij zelfs een soort tribunaal omdat hij te weinig had gegeven… Wat was ik boos. Maar er iets van vinden kan eigenlijk niet.
Gelukkig weet hij zelf al dat de meeste ” redenen” om om geld te vragen halve waarheden zijn of zelfs helemaal niet waar. En gelukkig maakt hij zich langzaam los en komt hij tot de conclusie dat het tijd is dat hij aan zijn eigen toekomst en zijn gezin denkt.
Tonny en dochter: heel veel sterkte en liefs, Nienke
Van mijn moeder heb ik geleerd dat er een mentaliteitsverschil zit tussen de volkeren.
We moeten niet proberen dat te veranderen, want dat gaat nou eenmaal niet.
Er zijn al zoveel westerlingen geweest die dat hebben geprobeerd, van de katholieke missionarissen tot president Busch, dat je je afvraagt wanneer dat kwartje toch eens valt.
Moedig om er over te schrijven en laat het een les zijn voor de rest.
Wat fijn dat jullie de moeite nemen om op mijn blog te reageren. Ik ben er blij mee en leer weer van alle verschillende reacties.
Dank jullie wel daarvoor.