Een baby in je buik…

Nu al bijna 36 weken. Soms kriebelt ‘t, soms steekt ‘t, soms verbaast ‘t, maar het is vooral altijd bijzonder. Er gaat nu geen dag voorbij zonder de aanwezigheid van onze kleine drummer, met of zonder hik. En dat is maar goed ook, want een betere bevestiging van leven ‘daarbinnen’  is er niet. Verdere bevestiging krijg ik ook als ik mijn sokken probeer aan te trekken, te snel opsta of wanneer iemand vraagt of ik ertegenop zie. Tja, kun je tegen iets opzien wat je nog nooit ervaren hebt? Ik vind van niet…

Tijdens de eerste helft van mijn zwangerschap wilde iedereen weten of we het geslacht al wisten. Nu draait alles om de bevalling. Zelfs wildvreemde mensen aarzelen niet om even te voelen (ja, ook zonder toestemming) en te vragen of ik ertegenop zie. Persoonlijk zie ik meer op tegen de tijd na de bevalling; het leeg zijn. Ik vraag me dagelijks af hoe dat zou voelen, ook al schijnt alles zich vrij vlot te herstellen.

Misschien komt mijn afwachtende kijk op de bevalling ook wel door een goede voorbereiding. En vertrouwen. Want ik vertrouw erop dat ik het niet helemaal alleen hoef klaar te spelen. Richard is niet voor niets 9 weken meegeweest naar een cursus. ‘Samen Bevallen’ is ons goed bevallen. Het delen van ervaringen met andere aanstaande papa’s en mama’s was ook fijn. We zijn in ieder geval  1 avond per week bewust bezig geweest met de baby waardoor we van elkaar weten wat we wel en wat we niet belangrijk vinden. Zo hoef ik er niet op te rekenen dat hij bij het eerste tegenvallertje naar de drogist rent om kunstvoeding te halen. En ben ik er door de cursus achter dat hij heerlijk geduldig kan masseren. Het samen puffen is natuurlijk ook aan de orde geweest, dat hoort erbij en is straks ook vast handig. Maar voor ons lag de meerwaarde in het gesprek. En laten we eerlijk zijn, het is voor de baby uiteindelijk allemaal nog het heftigst.