In Italië kennen ze geen Sinterklaas daar komt, naast natuurlijk de in populariteit stijgende Kerstman (Babbo Natale) een oude heksachtige dame, La Befana, om de kinderen te verwennen. In de nacht van 5 op 6 januari vliegt zij op haar bezemsteel rond om snoep te brengen aan wie zoet was en kolen aan de stoutere onder ons. En een beetje as laat ze sowieso voor iedereen achter..niemand was immers enkel zoet maar altijd wel een tikkeltje ondeugend ook. De wijn en het voedsel dat werd klaargezet heeft ze gretig genuttigd. Voordat ze weer gaat, veegt ze netjes de vloer met haar bezem. Dezelfde bezem waarmee ze de mensen mept die haar toevallig zien omdat ze dat liever niet heeft.
Volwassenen plagen elkaar door vrouwen op puntige wijze voor Befana uit te maken in de trant van :”ik zou begin januari de straat niet op gaan als ik jou was want dan verwachten de kinderen dat je ze cadeautjes geeft “ of “wilt u even meelopen mevrouw, mijn kinderen geloven niet dat La Befana echt bestaat en geven u graag een handje” etc. Een heks dus, maar wel een lieverd die haar bezem weet te gebruiken.
Hier in Nederland verwachten wij al het goede van een oude man, in gezelschap van zijn mannelijke pieten; al zit er tussen die helpers wel heel vaak een vrouw. Ook ik schminkte mij in jonger jaren nog wel eens zwart om op een school of sportclub te assisteren. De rol van wijze goedgevige oude heer kreeg ik nooit.
Nu wel. Met vier kinderen in huis heb ik de rol van Sint volwaardig op me genomen al is het zonder verkleedattributen (een baard stond mij gewoonweg niet). Manlief neemt altijd trouw cadeautjes mee van zakenreizen maar op een bezoek aan de speelgoedwinkel, zeker rond 5 december, heb ik hem nog nooit kunnen betrappen. Ik zie daar sowieso weinig mannen. Maar goed; hij maakt altijd alle surprises en aangezien ik dat een crime vind is die taakverdeling nog niet eens zo slecht.
Drukke tijden nu dus: lijstjes bekijken, winkels bezoeken, school helpen versieren, viering kortsluiten met oma en verdere familie, gedichten voorbereiden, goedheiligman boeken voor de vijfde, en aangevers met persoonlijke info verzinnen voor in zijn boek en met zekere regelmatig vier schoenen voor de haard. Ik moet er niet aan denken dat ik ze ooit vergeet te vullen…vergeet de wortels en suikerklontjes terug te leggen in koelkast en suikerpot…vergeet de tekeningen ver weg uit zicht op te bergen.
Al een paar dagen voelde ik me niet zo super, de kinderen waren vanavond megadruk en sliepen pas laat en bovendien moest er nog van alles. Maar uiteindelijk is huis volledig aan kant en al t computerwerk afgerond. Uitgeput val ik tenslotte op bed. Meestal wacht ik tot manlief thuis is, maar daar ik weet dat het vannacht heel laat zal worden en ik me nog steeds niet topfit voel, geef ik toe aan mijn bedwens. Wel bel ik hem nog even. Tijdens het gesprek waarin ik vertel over hoe zoet de kinderen hun schoenen hebben gezet, realiseer ik het me: ze zijn nog niet gevuld! De pakjes liggen klaar onder mijn bureau maar nog niet in de schoenen. Bah, weer naar beneden? Nee manlief zal het doen zo belooft hij mij: “blijf jij maar liggen, ik regel dat zo nog wel als ik thuis kom”. Ik druk hem op het hart het niet te vergeten. Ook de wortels en tekeningen niet. Hij reageert licht verontwaardigd : “geen zorgen hoor, zo’n leuke Piet als ik is er nog nooit geweest”. Dankbaar maar niet helemaal gerust kruip ik weg onder de dekens.
De volgende ochtend staan de koters al tergend vroeg te trappelen van ongeduld. Terwijl ik hun vader verdiend uit laat slapen, kleed ik iedereen gauw aan voor ze mogen kijken, want daarna moeten ze direct door naar school. Met een onheilspellende onzekerheid zie ik hoe de oudste de deur van de kamer opent en gevolgd door de anderen naar binnen stuift.
Een luid vrolijk gejoel..De schoenen zijn gevuld jawel ..en overal echt OVERAL liggen pepernoten…megaveel ..waar je ook kijkt…vele inmiddels platgetrapt…overal…
De jongste kijkt mij stralend aan en zegt dan: “zo’n leuke Piet is er nog nooit geweest”
Nadat ik ze alle vier naar school heb gebracht pak ik de bezem en denk: misschien volgend jaar maar La Befana vieren….”
